Wooncarriere
Het nieuwste argument om sociale huurwoningen te slopen in de prachtwijken Overvecht, Kanalaneiland, Ondiep, Zuilen, Lombok en Hoograven is dat de bewoners daar recht hebben op een wooncarriere. Ook GroenLinks blijkt daar inmiddels een warm voorstander van te zijn, zoals blijkt uit de bijdrage van Marry Mos aan de begrotingsdebatten 2008. Bedoeld wordt dat bewoners in hun eigen wijk van een sociale huurwoning naar een koopwoning moeten kunnen doorstromen.
Dit argument is het meest hypocriete argument dat tot nu toe door voorstanders van de sloop in de strijd is geworpen. Het is misschien goed te weten, dat de "herstructurering" bedacht is in de 90-er jaren onder VVD-staatssecretaris Remkes. Die liet een studiegroep van wat hoge ambtenaren en projectontwikkelaars bedenken hoe er flink geld verdiend kon worden in de na-oorlogse woonwijken. De uitkomst was een enthousiast rapport: als we in Nederland twee- tot driehonderd duizend sociale huurwoningen slopen en vervangen door koopwoningen valt er voor iedereen flink wat te verdienen. Voor de corporaties die meer kunnen verdienen met het bouwen en verkopen van koopwoningen dan met de verhuur van sociale huurwoningen. Voor de gemeente en het rijk in verband met een hogere grondopbrengst en 19% btw over de koopprijs van al die nieuwe woningen. En niet te vergeten de projectontwikkelaars en de grote aannemers. Kortom: een win-win-win-situatie. Bij elkaar ruwweg 17 miljard gulden. Het rapport vermeldde alleen niet wie de kosten van de "herstructurering" zou moeten dragen in de vorm van hoge hypotheeklasten, hogere huren en nieuwe woningnood.
Omdat je moeilijk twee- a driehonderd duizend huurders uit hun goedkope huurwoning kan zetten met het argument dat er flink verdiend kan worden aan de sloop van hun sociale huurwoning, moest er een menslievend argument bedacht worden. Dat menslievende argument werd dat de samenstelling van de wijkbevolking in na-oorlogse wijken niet deugde. Er was een "transformatie" nodig om die samenstelling te wijzigen. Teveel arme sloebers en teveel allochtonen op een kluitje dat moest leiden tot overlast, criminaliteit en verloedering. En om dá t te keren moesten er meer nette mensen komen wonen. Mensen met geld. Maar om die nette mensen te verleiden in de Prachtwijken te komen wonen, moest de woningvoorraad ingrijpend geherstructureerd worden: minder sociale huurwoningen en meer koopwoning.
Het "transformatie"-verhaal valt natuurlijk moeilijk aan de huidige bewoners te slijten. De strekking is immers dat zij moeten opzouten naar Leidsche Rijn, zodat de aanhang van GroenLinks en de PvdA zich een moderne koopwoning kan aanschaffen in een van de Prachtwijken. In een poging de huidige bewoners zand in de ogen te strooien zijn nu de "terugkeergarantie" en de "wooncarriere" bedacht. Maar de bewoners van de sloopwijken begrijpen heel goed dat het nog steeds de bedoeling is dat arme sloebers, waaronder relatief veel allochtonen, na de sloop juist niet terugkeren en hun "wooncarriere" elders voortzetten (in Leidsche Rijn). Zij kunnen immers helemaal geen koopwoning betalen. En hun kinderen ook niet.
Dat het argument van de wooncarriere er met de haren bij wordt gesleept, blijkt ook uit het feit dat er helemaal niet is onderzocht of de huidige bewoners zich wel een koopwoning kunnen veroorloven en of de kinderen van de huidige bewoners maatschappelijk zoveel stijgen dat zij zich wel een koopwoning kunnen veroorloven. Het is nogal wrang om de huidige bewoners te paaien met koopwoningen die ze niet betalen kunnen. Je zou als overheid eerst iets aan de achterstandsituatie van de huidige bewoners moeten doen.
De waarheid is dus dat die koopwoningen helemaal niet worden gebouwd voor de huidige bewoners. De Vogelaargelden en de Prachtwijken zijn bedoeld door de yuppen.